Column van Roeline Biemond zorginstelling Amsta

25 september 2018
Column van Roeline Biemond zorginstelling Amsta

Deze maand een ontroerend 'uit de praktijk' gegrepen column van Roeline Biemond, GZ psycholoog bij Amsta in Amsterdam.

 

 

Anekdote van een psycholoog

Het gebeurt toch wel af en toe dat er een aanmelding binnenkomt waar tussen de regels door de wanhoop van de verwijzer en familie te lezen is. Bewoners in instellingen die net niet helemaal binnen een bepaalde doelgroep vallen. Teveel somatische problemen voor een Korsakov afdeling, teveel persoonlijkheidsproblematiek voor een somatische afdeling enzovoort. Alles wordt ingezet en geprobeerd maar toch lukt het soms niet of wordt de situatie niet hanteerbaar genoeg om iemand de juiste zorg en begeleiding te geven. Wal en schip. Hoofdpijndossiers.

Zo kreeg ik enige tijd geleden een aanmelding voor de Korsakov afdeling doorgestuurd van een man die woonachtig was in een verpleeghuis op een afdeling voor mensen met NAH en somatische problemen. Op papier was het lastig in te schatten. Ik heb de man opgezocht. Wat ik daar aantrof raakte mij. Ik werd naar een kamer begeleid waar dhr. verbleef. Er werd mij verteld dat dhr. op bepaalde tijden van zijn kamer af mag, en dan direct naar het balkon begeleid wordt. Om te roken. Na bepaalde tijd werd hij daar weer weggehaald om opnieuw naar zijn kamer te gaan. Mocht dhr. op balkon ruzie maken werd hij eerder naar zijn kamer gebracht en ging de deur op slot.

Er was weinig achtergrond bekend van dhr. Het gedrag van dhr. was niet hanteerbaar voor de zorg en de andere bewoners waren bang voor hem. Hij was luid, grof, sprak veel maar duldde geen weerwoord of reactie. Daarnaast neigde dhr. tot fysieke agressie en gooide hij regelmatig met spullen naar de zorg. Ik trof een emotioneel verwaarloosde man, teneergeslagen en ontevreden, die genoot van het contact, maar die niet goed in staat was dit op een normale wijze te laten verlopen. Zijn gedrag maakte dat hij werd opgesloten op zijn kamer, een eenzaam verblijf. Bij de zorg was de rek er totaal uit, konden alleen nog maar reageren door meer controle en begrenzing.

Er was sprake van alcoholgebruik in het verleden, met het vermoeden van cognitieve schade als gevolg. Daarnaast leek er sprake van forse persoonlijkheidsproblematiek en psychiatrische klachten als sterk wisselende stemming.

Na overleg met betrokkenen is er toestemming voor de overplaatsing gekomen. Dhr. werd geheel gesedeerd per ambulance vervoerd naar verpleeghuis de Poort. Bij het ‘wakker worden’ op zijn nieuwe kamer vloog de asbak en de urine al door de lucht. Hier opvolgend een lange periode van strijd, verbale agressie, heftig gedrag. Een boos zorgteam, terecht ook wel, en een psycholoog die steeds hamert op structuur met vrijheid, duidelijke bejegeningsmethode en begrenzing. Een zeer moeilijke opgave voor het zorgteam. Het voelde als een onbegonnen en ondankbare taak.

Echter, na verloop van tijd werd dhr. soms iets toegankelijker, er kwam meer innerlijke rust. Hij zat af en toe zelfs bij het gezamenlijk eten op de unit. De overdracht werd anders. Zorgmedewerkers spraken met meer zorg en waardering over hem. Dhr. speelde wat minder woest piano in z‘n eentje, maar speelde juist vaker mooie psalmen voor de medewerkers. Hij leek zich steeds een beetje meer op zijn plek te voelen.

Ik heb altijd tegen de zorgmedewerkers gezegd dat als hij komt te overlijden, iedereen taart van mij krijgt. Niet om zijn dood te vieren, maar om met elkaar bij stil te staan bij het gegeven dat zij dhr. de laatste periode van zijn leven een thuis hebben gegeven.

Het eerste wat ik lees bij terugkomst van vakantie is dat hij is overleden. Het lichaam was op. Het raakt me, tranen in mijn ogen. Ontroert hoe zorgzaam er is gehandeld en met dhr is omgegaan gedurende de laatste maanden, dagen, uren. Zoals beloofd heb ik taart gehaald en we hebben lange tijd met elkaar stilgestaan bij de hele opname. En wat opviel is dat alle medewerkers, ook van de andere units op de Korsakov afdeling, dhr. in hun hart gesloten hadden. We kijken terug op een heftige opname van een bijzondere man aan wie het zorgteam, misschien wel voor t eerst in zijn leven, echt een thuis heeft gegeven.


Mocht u ook een bijzonder, boeiend of gewoon een verhaal hebben dat u graag met ons wilt delen, stuur het dan naar info@korsakovkenniscentrum.nl ! Wij plaatsen het graag in onze maandelijkse nieuwsbrief.