Gastenboek

Marlijn de Groot

Hallo,

Ik loop stage op de korsakov afdeling in Castricum.
Mij is gevraagd om een \'agendatraining\' voor de clienten te ontwerpen. Voorheen werd het hier wel gedaan, maar is het verwaterd.
Heeft iemand tips voor mij of een voorbeeld programma hoe het bij andere instellingen wordt uitgevoerd?

Alvast bedankt!

Groetjes,

Marlijn de Groot

jos smaling

Beste sarah, Ik ben Jos smaling en heb het syndroom van korsakov.Als je info wil over het syndroom van korsakov kan je mij altijd benaderen.. Jos smaling
www.ribwzwwf.nl
Wandelweg 98a
1521AJ wormerveer

Sarah

Beste allemaal,

Ik ben een student uit België, en doe dit jaar mijn eindwerk over het syndroom van Korsakov. Helaas is het syndroom in België nog niet zo benkend. Daarom zoek ik via deze weg mensen die mij kunnen helpen. Ik ben natuurlijk op zoek naar informatie maar daarnaast zoek ik ook mensen die eventueel aan dit syndroom lijden en hun verhaal aan mij willen doen. Als er mensen zijn die kennisen, familieleden of vrienden hebben die aan dit syndroom lijden, dan zou ik graag ook naar hun verhaal willen luisteren.
Ik begrijp dat dit een zeer gevoelig onderwerp is en zal dus ook rekening houden met hetgene jullie wel en niet willen vertellen.
Ik hoop dat een van jullie mij zal kunnen helpen.

Met vriendelijke groet,
Sarah

Liesje

Net gehoord dat mijn vader is overleden. Na jarenlang onwetend te zijn geweest en vooral heel onmacht te hebben ervaren, weet ik nu pas dat hij Korsakov heeft gehad. 10 jaar geleden kon niemand ons helpen en was het niet mogelijk om hem gedwongen op te laten nemen, terwijl hij zeer destructief was voor zichzelf en ons. Kan dit nou in de toekomst echt niet anders worden geregeld. Ik word zo verdrietig als er aan denk

Ingrid

Ernstig dieptepunt, ik weet me even geen raad op een verschrikkelijke dag. Ik ga helemaal tegen het plafond.

Vrienden en familie kennen Korsakov nog niet zo goed, als ik het nu heb leren kennen. Wie wel?
De zomer was al verschrikkelijk, toen heeft mijn lief zich acuut met Wernicke laten opnemen. Vijf weken geleden. Hij voelt zich weer helemaal in staat om naar huis te gaan. Maar mag niet.
Waar ik het mee eens ben.

Als partner kreeg ik al dagelijks een of twee keer de volle laag. Ik heb de sleutels van zijn woning, ik zorg voor zijn hond. Enzovoorts.
Dat afgewisseld met wel verdraaglijke warme contacten, waarin hij vooral heel treurig, liefdevol en bezorgd is.
Vandaag was het de eerste dag van algehele afwijzing.

Hartverscheurend, qua heden, verleden en toekomst.
Ik wil naar het ziekenhuis, er even rustig bij kruipen in dat bed.
Maar de verpleging - die hem wel de rest van de dag op mag vangen - begint een barricade op te werpen. Snap ik ook. Ik ben de rode lap voor de stier. Want ik sta het dichtste bij.

Wie herkent zich hier in?
Wie heeft de goede geruststellende woorden voor mij?
Ik heb allang door dat het nooit weer zo prachtig wordt als het was.